سلام

از اينکه مدت ها چيزي روي وبلاگ قرار نداده ام از دوستان عزيزم معذرت مي خوام.

ولي سرم خيلي شلوغه . به قول اون بنده خدا : بر مي گردم حتما....

موفق و پيروز باشيد.

يا علي

خدا نگهدار

به نام خدا

سلام

اميدوارم حال دوستان عزيزم خوب باشد.

اول از همه بهتره در اين زمان سحر و به خصوص سحر روز جمعه اي يک نماز قبولي به شما دوستان بگم .

نوشته امروز رو مي خوام در مورد خطر کردن در انجام ورسيدن به اهداف بزرگ ، اختصاص بدهم.

از نظر من براي رسيدن به اهداف وبزرگي ، يک انسان بايد سختي و مشقت فراواني را به نسبت هدف خودش ، تحمل کنه. يعني هر چه هدف بزرگ تر رنج وزحمت و فرازو نشيب نيز بيشتر است و در اين راه اميدو جدديت و تلاش بيشتر براي دست يافتن به هدف البته با تفکر ، حرف اول رو مي زنه. تا به حال به زندگي آدم هاي موفق نگاهي کرده ايد. اگر به خوبي دقت کنيد در جاهايي زندگي شان فراز ها و نشيب هايي وجود داشته است ولي با پافشاري کردن بيشتر به هدف خودشون رسيده اند و اگر بهتر دقت کنيد تماما اهل ريسک کردن مي باشند. نمونه بارز وشاخص و مي توان گفت برتر تمامي اين بزرگان پيامبر اسلام(ص) و اهل بيت (ع) مي باشند. ما که خود را مسلمان مي دانيم و چنين رهبران شايسته اي داريم چرا همانند آنان عمل نکنيم . اگر دقت بيشتري به خرج دهيم از زندگي اين بزرگواران تا زندگي دکتر حسابي ها و انيشتين ها و ابن سينا ها و... تماما جديدت تلاش وخطر کردن هاي فراواني است.

تمام اين ها رو گفتم تا به اين جمله برسم که از نظر من اين جمله که مي گن « آسته برو آسته بيا تا گربه شاخت نزنه » يک حرف بيخود و کاملا غلط است.

من مي گم که در خطر کردن ها يا به قول خارجي ها risk ، است که انسان پرورش و بزرگ مي شود.

نظر شما چيست؟

اميدوارم پيروز و موفق باشيد .

يا علي

خدانگهدار.

به نام خدا

سلام

نمي دونم بعد از يک مدت طولاني دوري از  وبلاگ نويسي چه چيزي بايد بنويسم. ولي اين دفعه مي خوام که آنچه را که در دل مونده و منو خيلي آزار مي ده ، براتون بگم.

من با اينکه بيست و چند سال از زندگي ام مي گذرد ولي تقريبا تجربه خوبي را با خودم به همراه دارم. من هميشه به دوستانم مي گم که در اين چند سال از عمرم ، 12 سال آن را کم کنيد و جزء زندگيم به حساب نياوريد مگر يک سال. حال چرا اين را گفتم ، تازه آمديم اول خط. اين دوازده سال مربوط  به دوازده سال تحصيلات ابتدايي تا پيش دانشگاهيََ است. چون در اين دوازده سال نفهميدم چه گوهري (عمر آدمي ) را دارم بي خود و بي جهت از دست مي دهم البته در يک زماني از عمرم خوب از زمان با ارزش استفاده کرده ام ول کم بود و جرقه اي بيش نبود. تا اينکه به کنکور وسال دوم (پشت کنکور) درس خواندن براي کنکور رسيدم تااينکه گم شده اي را که در کنار گوشم بود و آن را درک نمي کردم، يافتم واز وجودش و يافتنش روز به روز لذت بردم و آن چيزي نبود جز علم ودانش . ولي اي کاش ديگران اين عزيز گوهري را مي يافتند.

از همان موقع به بعد روز به روز از افزايش آن لذت مي برم  ولي از يک جهت  و از آن روز نيز در اين مسير ناراحتي هايي  از باب اينکه ديگر دوستانم از اين موهبت خداوند رحمان و رحيم  غافلند روز به روز آزارم مي دهد.

اي دوستان بياييد وکمي به اين موضوع فکر کنيد که ببينيد آيا حيف نيست اين عمر گرانقدر را بيهوده به حدر مي دهيد. اگر کمي و آرام آرام در را خداوند رحمان ، مطالعه داشته باشید ، لذت با سواد بودن را خداوند نیز به شما می چشاند. آیا تا به حال به لحظاتی از عمر که هدر رفته اندیشیده اید .

این همان اندیشه من است امیدوارم که بیندیشد.

ممنونم.

حق نگهدارتان.

یا علی.َ